PRIMA INTERVENTIO IN CONCILIO ŒCUMENICO VATICANO II

Admodum Venerabiles Patres Concilii,

1. Cum hic os meum aperiam, praeprimis benedictus sit Deus in SS.ma Trinitate cum B. Virgine Maria et omnibus Sanctis, pro miraculosa possibilitate participandi in hoc Sacro glorioso Concilio. Gratias simul ago Suae Sanctitati — cum suis proximis collaboratoribus — pro laboribus peractis et vobis, venerabiles Patres, cum clero et fidelibus pro uberrimis orationibus pro Ecclesia nostra fusis.

Participatio in hoc Concilio ecumenico est impletio desiderii saecularis omnium et in intimis cordis mei persuasus sum Concilium ipsum esse maximum beneficium divinum nostri temporis et esse convocatum a Papa ad muniendam Ecclesiam ab hostibus externis et ad confirmandam in interna constitutione nec non ad unitatem cum christianis omnibus stabiliendam vel ad minimum praeparandam.

Apparens omni cum humilitate coram vobis, benerabiles Patres Concilii, debeo fateri me apparere prima vice quidem, sed not ut hominem novum, quia commendant me illustres mei antecessores, qui praesentes erant in primis Conciliis Oecumenicis et horum vestigia fideliter premo. Ex nostris terris ucrainicis antiquae Rus-Ucrainae Kioviensis iam in primo Concilio Oecumenico Nicaeno…(1) interfuerunt Theophilus episcopus Gothorum et episcopus Cadmeus Regni Bosporici Ucrainae meridionalis inter christianos quorum erant non solum colonistae graeci, sed etiam numerosissimi scythae, proavi nostri. In qua enim civitate Bosporica regnabat libertas christianae fidei etiam ante Edictum Mediolanense.

Ad Concilium Constantinopolitanum…(2) venit ex oppido Chersonesi in Crimea episcopus, et ita etiam postea (3) erant episcopi in Concilio Ephesino …(4), Chalcedonensi...(5) et Constantinopolitano… (6). In Concilio Lugdunensi I...(7), Ecclesiam nostram presentabat metropolita Petrus Akkerowycz, qui fidem nostram catholicam professus est et tristes notitias de invasione Mongolorum retulit. Periculum enim gravissimum devastationis totius Europae a mongolica invasione tunc imminebat. Et revera sub influxu metropolitae Petri, intonante Papa Innocentio IV, omnes fideles in angustiis sincerrime orabant: « a furore Tartarorum libera nos, Domine! ».

In Concilio Constantiensi… (8) metropolita Kioviensis Gregorius Zamvlak unitatem cum Sancta Sede praeparabat, cui dein eius successor metropolita Isidorus in Concilio Florentino ...(9) subscripsit.

Concilio Tridentino et Vaticano I nostri metropolitae propter politicas circumstantias adsistere impediti erant, sed metropolita Lytwynowycz eo tempore Papae Pio IX oboedientiam filialem praestabat et variis praemiis ab eodem Papa affectus est.

2. Nunc nomine totius nostrae Eclesiae Ucrainae, viginti praesentium et multorum absentium antistitum fidem nostram catholicam cum omnibus Patribus Concilii professi sumus atque maximas gratias Summis Pontificibus, Sucessoribus S. Petri, et toti Eclesiae catholicae pro omnibus beneficiis acceptis in saeculis anteactis ex intimo corde agimus. Praesenti Concilio iungimus et definitionibus omnibus ac canonibus nos submittimus. Auspicamur Concilium Oecumenicum contra atheismum magnam pulchritudinem doctrinae catholicae illustraturum, praecipue quoad ordinem socialem, vias aptiores et efficaciores apostolatui indicans, prout nostra tempora postulant. Simulque cavendum est a periculis, quae verum bonum spirituale et materiale familiae christianae humanae consequi impedire possunt.

3. Venerabiles Patres! Aliquoties ab aliquibus Patribus in memoriam revocabantur verba Papae loannis XXIII de vocatione praeprimis pauperum prae divitibus ad Eclesiam, quia Christus missus est « evangelizare pauperibus »...(10), et praesertim de caritate et operibus misericordiae erga pauperes, ad minimum symbolico modo, omnes in ultimo iudicio interrogatos iri: « Quidquid fecistis... mihi fecistis»...(11) « Et pauperes coronabuntur»… (12) Quod signum characteristicum tempus nostrum praesefert. Non esse dubium nos passibus miliariis mutationibus et transformationibus vitae materialis et praecipue socialis obviam curere. Eclesia, quae semper vitam humanam sapientissime dirigebat necessitatibus emergentibus manum auxiliarem tendere parata esse debet. Qua de causa et in suis personalibus exigentiis clerus relative ad fideles se accommodare et vivum exemplum Christi modestiae omnibus vita sua praebere debet. Positio episcopi ad eamdem in temporibus primis fidei christianae hodie se assimilat. Revera debet esse caput sui gregis concentrans totam vitam " suam in fundanda vita aeterna fidelium et esse paratum etiam ad omnes indigentias et penurias sustinendas. Immo et tota cura animarum debet esse hoe modo quam maxime praeordinata et adaptata secundum mentem Concilii Vaticani II uti Concilii pastoralis.

4. Nunc aliquod argumentum de collegio episcoporum proponam, quia de hac re Patres Concilii sapientissima dubia movebant et solutiones proponebant. Stricte loquendo episcopi « collegium » non constituunt, quia « collegium » in potestate iuridica et morali fundatur. Familia humana non est colegium, qui generatione membrorum suorum multiplicatur. Similiter et episcopi; episcopus Ecclesiae fit per Sacramentum, ergo aliquid physicum (signum visibile et gratia in anima, quod certe est aliquid physicum et reale), et simul (14) mysticum sicuti unitas Ecclesiae. Quo modo et Papa est episcopus Ecclesiae (Mediolanensis, Romanae, et sic porro (15)) sicuti alii episcopi suarum particularium sedium, habentes plenitudinem potestatis episcopalis. Per electionem Papa accipit missionem specialem et vere maximam in ordine ad totam Ecclesiam et haec universalitas exigit etiam infallibilitatem. Quia tota Ecclesia Christi, ad quam dirigitur specialis missio Papae, non potest decipi et falli, propterea magisterium infallibile exigitur. Quod est etiam immediate a Christo concessum, quia Petrus iam ut apostolus accepit specialem missionem confirmare fratres, pascere oves et agnos. Ideo Papa suam supremam missionem, potestatem non accipit a « collegio » — sicut aliqui putabant — a collegio (16) episcoporum, sed a Christo immediate.(17)

Ex altera parte episcopi habent plenitudinem sacramenti Ordinis et quoad hoc, ut dictum est, Papa est episcopus sicuti et ceteri episcopi. Episcopi, ut dictum, accipiunt potestatem per Sacramentum in ordine ad particulares Ecclesias, sed simul etiam haec potestas quodammodo ordinatur ad universalem Ecclesiam. Episcopus enim est particularis pastor, sed in ordine ad totam Ecclesiam. Quatenus particularis, non probatur haberi infallibilitatem, sed omnes episcopi simul habent directionem ad universalem Ecclesiam et sunt infallibiles. Quam sententiam eximii theologi contemporanei defendunt. Christus enim dixit: « Euntes, docete omnes gentes ».." Et Ecclesia est Corpus mysticum, aliquid unum organicum, et in quantum sunt unum, vel in quantum constituunt Ecclesiam universalem catholicam, eorum doctrina non potest esse falsa, sed infallibilis. Ideo loquentes ad totam Ecclesiam pollent simul cum Papa infallibilitate. Quae infallibitas non est concessa episcopis a Papa, sed a Christo. Ideo a Papa non potest nec demi nec tolli. Bene attendendum est hoc magisterium infallibile esse eiusdem generis et speciei quoad fidem et mores, quae et in Papa et in episcopis fundatur in potestate episcopali. Et ita etiam infallibilitas fundatur in universalitate Ecclesiae " et exigitur ab ea. Nam tota Ecclesia non potest falsum credere et confiteri. Consequenter Concilium non constituitur ex Papa et episcopis ut aliquid tertium, sicuti aliqui putant,(20) morale collegium aliquod,(21) sed est Ecclesia fundata vel corpus, si vultis, Ecclesia fundata(22) ipsa cum dono infallibilitatis Spiritus Sancti, cuius ratio eadem est et in Papa et in episcopis. Differentia tantum in Concilio est haec, quod Papa suam missio. nem regendi Ecclesiam universalem accepit per specialem, separatam et distinctam promissionem Christi; eadem missio concessa est etiam omnibus apostolis et corum successoribus, i. e. Petro et apostolis, Papae et episcopis.

Ab hoc uno, quod est Concilium, non potest dari appellatio. Clarum est ergo, quod potestas Papae et omnium episcoporum coincidit in Concilio.

5. Praeterea quoad n. 19, pag. 30, v. 23: « Romani Pontificis... » et sic porro, argumentum melius efformetur.

6. Dein, cum interrogatus sim a quibusdam de opinione circa diaconatum, mentem meam sincere aperiam praemissis rationibus a Patribus anteoratoribus de necessitate diaconatus adductis:

Praeprimis duo momenta attendenda sunt. Unum, quod indicavit, ni fallor, ..." card. Suenens, diaconatum esse pontem aliquem socialem inter societatem fidelium et clerum. Haec est valde profunda sententia! " Et alterum, quod attulit arch. Zagrabiensis Seper, non agi hic de una vel altera eparchia vel de una civitate," sed de quibusdam in tota Eclesia indigentiis.

a) Non agitur ergo de aliquo novo in Eclesia introducendo. In oriente enim manet adhuc praxis diaconi etiam ante ordinem uxorati. Quae praxis quoque in ocidente vigebat.

b) Non agitur de aliqua obligatione generali in omni eparchia restituenda, sed de permissione veterem praxim introducendi, pro necessitate quarumdam dioecesium. Prudentiae episcopi et parochi vel conferentiae episcoporum" in concreto committenda sunt.

c) Non est obliviscendum, posse agi hic de viduis, de patribus familiae sine filiis, ceterum devotissimis et in cura animarum Eclesiae atque in actione catholica peritissimis.

d) Certe in omni re etsi optima abusus esse possunt, et in hoc casu etiam contra caelibatum, sed ministerium diaconatus propterea suo ab apostolis statuto fine in ordine sacramentali Eclesia spoliari nequit.

7. Insuper generalis animadversio. In formandis canonibus ratio didactica non est negligenda. Numeri doctrinam exponentes tam citationibus, quam textibus, excerptis, terminis variis ita esse oneratos et perforatos ut sensus principalis sub pondere eorum pereat et perspicuitas obfuscetur. Ne nimis textus laceretur, quia tota doctrina catholica in uno canone perfecte exprimi non potest. Impossibile est etiam omnia argumenta adducere et omnia ad unum caput redigi. Ideo redactores qui totam materiam ordinabunt prae oculis teneant canones et definitiones formatos esse ad tradendum in scholis et in concionibus. Alloquin canon sliva rerum evaderet.

8. Nos omni cum fiducia a Concilio magnum levamen et firmam confortationem expectamus, quia ut dictum est, ipsum factum Concilii Eclesiam catholicam in toto orbe terrarum evehit et sine dubio etiam in Oriente ad statum deplorabilem in quibusdam civitatibus mutandum plurimum conferet. Ad quem influxum beneficum manifestandum nomine totius nostrae Eclesiae enixe rogo ut Sacrum Concilium sedem nostram principalem metropolitanam Kioviensem-Haliciensem ad dignitatem patriarchalem evehere dignetur et conamina magna Summorum Pontificum Urbani VIII, Gregorii XVI, Pii IX et Leonis XIII in eodem patriarchatu creando tandem coronet. Quod ad confortandam Eclesiam catholicam in Oriente non solum inter catholicos, sed etiam inter ortodoxos plurimum conferet. Qua gratia, Concilio apud orientales omnem devotionem et gratitudinem sincerrimam merebit atque magnum passum in fide catholica in oriente confirmanda contulerit.

In textu scripto tradito:

(1) a. 325. / (2) a. 381. / (3) praesentes. / (4) (431). / (5) (451). / (6) II (553). / (7) 1245. / (8) 1418. / (9) 1439. / (10) (Lc. 4, 18). / (11) (Mt. 25, 40). / (12) (Lc. 6, 23). / (13) vim. / (14) Praeterea est. / (15) deest. / (16) deest. / (17) deest. / (18) (Mt. 28, 19). / (19) deest. / (20) deest. / (21) deest. / (22) deest. / (23) em.mus D. / (24) deest. / (25) deest. / (26) deest. / (27) deest.